Spacery na 20 mil podczas długotrwałego postu. Dlaczego to było możliwe?

Brzmi niemożliwe: osoba, która przez trzy czy cztery tygodnie nic nie jadła, wiąże buty i przechodzi 20 mil w ciągu jednego dnia. A jednak dokładnie to opisał Upton Sinclair w swojej książce z 1911 roku The Fasting Cure — i nie był to żaden przypadek. Zrozumienie, dlaczego organizm potrafi to zrobić, zdradza coś istotnego na temat tego, jak naprawdę działa post przerywany.

Historyczne świadectwo

W The Fasting Cure Sinclair udokumentował przypadek kobiety, która poszczała przez 33 dni, jednocześnie pracując w sanatorium. W 24. dniu postu — ponad trzy tygodnie bez jedzenia — przeszła 20 mil. Sinclair uznał to za zadziwiające, ale nie za niewyjaśnialne; widział w tym dowód na to, że organizm, gdy przejdzie trudne początkowe dni postu, kieruje uwolnioną energię na wsparcie długotrwałej aktywności fizycznej, zamiast się wyłączać.

Drugi przypadek potwierdza to zjawisko. Mężczyzna, który schudł z 186 do 119 funtów po poważnym wypadku kolejowym, poszczał przez 6 dni, a następnie odzyskał 27 funtów, wrócił do grania w tenisa i — szczegół, który Sinclair wyraźnie uznał za godny uwagi — przeszedł 442 mile w ciągu 11 dni podczas okresu rekonwalescencji.

Doświadczenie samego Sinclaira wskazywało w tym samym kierunku. Podczas pierwszego 12-dniowego postu pierwsze dni przyniosły rzeczywistą słabość i zawroty głowy przy wstawaniu. Ale podczas drugiego 12-dniowego postu, po zaadaptowaniu się organizmu, nie było żadnej słabości — co rano spacerował 4 mile i robił lekkie ćwiczenia przez cały dzień, wszystko podczas zupełnego postu.

Wyjaśnienie Sinclaira

Teoria Sinclaira, sformułowana językiem z 1911 roku, sprowadzała się do tego, że trawienie pochłania ogromną część dziennego budżetu energetycznego organizmu. Gdy system trawienia i przemiany materii „zamyka się" podczas postu, stwierdził, ta energia nie znika — staje się dostępna do innych celów, w tym ruchu. Uważał również, że pierwsze dni postu (pierwsze 2–3 dni) były najtrudniejsze właśnie dlatego, że organizm nie ukończył jeszcze tej przemiany; gdy głód znikał i organizm osiadał w stanie postu, zdolność fizyczna — w jego obserwacji — często poprawiała się zamiast pogorszać.

Starannie odróżniał to od ciężkiej pracy fizycznej, przed którą konsekwentnie ostrzegał podczas postu. Spacerowanie natomiast uważał za kompatybilne z — a nawet korzystne dla — długotrwałego postu.

Co potwierdza nowoczesna nauka o ćwiczeniach

Wiek badań fizjologicznych uzupełnił mechanizm, który Sinclair mógł tylko obserwować z zewnątrz.

Tłuszcz staje się głównym paliwem. Po około 24–36 godzinach bez jedzenia zapasy glikogenu w wątrobie i mięśniach znacznie się wyczerpują, a organizm przechodzi do spalania tłuszczu jako paliwa — zarówno bezpośrednio jako kwasy tłuszczowe, jak i w mózgu jako ketony. Zapasy tłuszczu, nawet u szczupłej osoby, reprezentują dziesiątki tysięcy przechowywanych kalorii. W przypadku aktywności o niskiej do średniej intensywności, takiej jak chodzenie, jest to ogromny, powoli spalający się rezerwuar paliwa w porównaniu z około 2000 kalorii przechowywanymi w glikogenie.

Spacerowanie to idealna aktywność podczas postu. Badania dotyczące ćwiczeń na czczo konsekwentnie wykazują, że ruch o niskiej intensywności, o stałym tempie — spacerowanie jest najwyraźniejszym przykładem — jest dobrze tolerowany nawet podczas długotrwałego postu, ponieważ opiera się głównie na utlenianiu tłuszczu, a nie na szybko dostępnej glukozie, którą wymaga wysoka intensywność wysiłku. To dokładnie pokrywa się z tym, co obserwował Sinclair: poszczący mogli przejść znaczne odległości, ale ciężka praca fizyczna to była zupełnie inna historia.

Norepinefryna wzrasta podczas postu. Badania dotyczące przedłużonego postu (72 godzin lub dłużej) wykazały wzrost krążącego poziomu norepinefrynu — hormonu stresowego, który pomaga mobilizować zapasy tłuszczu i może wspierać czujność i napęd fizyczny — wiarygodne nowoczesne wyjaśnienie tego, dlaczego niektórzy poszczący zgłaszają, że czują się bardziej energiczni, a nie mniej, gdy są kilka dni w poście.

Adaptacja ma znaczenie. Historia Sinclaira — słaby i zawroty głowy w pierwszym poście, silny i mobilny w drugim — odzwierciedla to, co fizyolodzy ćwiczeń nazywają „adaptacją do tłuszczów". Pierwsza ekspozycja na długotrwały post jest najtrudniejsza, ponieważ maszyna przełączania paliwa w organizmie nie jest jeszcze gotowa. Przy powtórzonej ekspozycji ta przemiany staje się szybsza i mniej destrukcyjna.

Co to oznacza dla postu przerywanego z spacerami dzisiaj

To nie oznacza, że każdy poszczący powinien dążyć do przejścia 20 mil dziennie. Przypadki Sinclaira były ekstremalnymi odstępstwami w jego własnym zbiorze danych 277 zgłoszonych epizodów postu, a nie typowym doświadczeniem. Ale zasada leżąca u podstaw wciąż się dobrze sprawdza: łagodny, długotrwały ruch, taki jak spacerowanie, to jedna z najbardziej kompatybilnych form ćwiczeń dostępnych przy poście na dowolnym etapie, gdy minie już początkowy okres przystosowania.

Dla osób praktykujących krótsze dobowe okna żywieniowe (16:8, 18:6, OMAD), spacer na czczo — rano albo podczas ostatnich godzin okna postu — jest powszechnie zgłaszany jako jeden z najłatwiejszych sposobów na wbudowanie aktywności w rutynę postu przerywanego bez zakłócania postu czy powodowania nadmiernego zmęczenia.

Rekomendowana lektura

Aby zapoznać się z kompletnym poradnikiem, kup Intermittent Fasting in Practice na Amazon → Amazon link. Kup książkę i odbierz 3 miesiące gratis w naszej aplikacji postu na https://www.fastinginpractice.com/redeem

Najczęściej zadawane pytania

Czy naprawdę bezpiecznie jest spacerować na duże odległości podczas wielodniowego postu?

Przypadki Sinclaira sugerują, że może być tolerowane przez niektóre osoby po przystosowaniu się organizmu do postu, ale były to samodzielnie zgłaszane, nienadzorowane relacje historyczne, a nie kontrolowane badania. Każdy rozważający długotrwały post wspólnie ze znaczną aktywnością fizyczną powinien to robić pod opieką medyczną.

Dlaczego chodzenie wydaje się łatwiejsze niż inne ćwiczenia podczas postu?

Spacerowanie to aktywność o niskiej intensywności, która opiera się głównie na utlenianiu tłuszczu, który pozostaje obfity nawet głęboko w poście. Ćwiczenia o wyższej intensywności bardziej zależą od glikogenu, który staje się rzadki po około jednym dniu bez jedzenia — co sprawia, że sprinty czy ciężkie podnoszenie ciężarów wydają się znacznie trudniejsze niż spacerowanie podczas długotrwałego postu.

Czy spacer na czczo spala więcej tłuszczu niż spacer po jedzeniu?

Spacer na czczo przesyła organizm w kierunku utleniania tłuszczu jako paliwa bardziej bezpośrednio niż spacer po posiłku, gdy insulina jest podwyższona i spalanie tłuszczu jest hamowane. Całkowita utrata tłuszczu w czasie zależy od ogólnej równowagi kalorii, a nie od pojedynczego spaceru, ale wielu ludzi uważa spacery na czczo za praktyczny sposób na wzmocnienie stanu spalania tłuszczu.

Dlaczego drugi post Sinclaira wydawał się znacznie łatwiejszy niż pierwszy?

Przypisywał to temu, że jego organizm już raz się do postu zaadaptował. Nowoczesna nauka to potwierdza: powtórzona ekspozycja na post poprawia efektywność przejścia metabolicznego z glukozy na tłuszcz i ketony, co jest powodem, dla którego doświadczeni poszczący często zgłaszają znacznie mniejsze zmęczenie niż początkujący.

Czy powinienem spróbować ciężkich ćwiczeń podczas długotrwałego postu, ponieważ przypadki Sinclaira przeszły tak wiele mil?

Nie — sam Sinclair odróżniał spacerowanie od ciężkiej pracy fizycznej i konsekwentnie odradzał ciężką pracę podczas postu. Spacerowanie na duże odległości w wygodnym tempie to coś zupełnie innego niż intensywny wysiłek, który stawia znacznie wyższe wymagania glikogenowi i regeneracji.

Artykuły powiązane

Ten artykuł opiera się na badaniach historycznych z 1911 roku i ma charakter wyłącznie informacyjny — nie jest poradą medyczną. Zawsze konsultuj się z wykwalifikowanym pracownikiem ochrony zdrowia przed wprowadzeniem jakichkolwiek zmian w diecie.

Sinclair, U. (1911). The Fasting Cure. Mitchell Kennerley.