چرا روزه‌داری متناوب از مد افتاد (و چرا دوباره برمی‌گردد)

در سال ۱۹۱۱، روزه‌داری متناوب یک جنبش بهداشتی واقعی بود که از پایین به بالا رشد می‌کرد — هزاران نفر از مردم عادی آن را امتحان می‌کردند، تجربیات خود را با یکدیگر در نامه‌های مکتوب درمی‌افکند، و آن را به عنوان جایگزینی معقول برای مراقبت‌های پزشکی گران‌قیمت می‌پذیرفتند. یک قرن بعد، بیشتر مردم تنها از روزه‌داری به عنوان یک شیوه مذهبی شنیده بودند. اتفاق چه بود بین این دو دوره، و چرا اکنون روزه‌داری متناوب ناگهان همه جا حضور دارد؟

یک درمان محبوب، سپس فراموش‌شده

کتاب The Fasting Cure (درمان روزه‌داری) اپتون سینکلیر در سال ۱۹۱۱ لحظه‌ای را ثبت کرد که روزه‌داری یک پدیده فرهنگی واقعی بود. مقاله اصلی او در مجله‌ای از طرف خوانندگانی که خود روزه‌داری متناوب را امتحان کرده بودند، بین ۶۰۰ تا ۸۰۰ نامه دریافت کرد، و سینکلیر ۲۷۷ مورد از این پرونده‌ها را در کتاب خود به عنوان نوعی سری پرونده‌ای مردمی گرد آورد. مردم از روزه‌داری برای روماتیسم، سردرد، بی‌خوابی و شکایات گوارشی استفاده می‌کردند، اغلب پس از اینکه درمان‌های معمول شکست خورده بودند.

اما این محبوبیت مستقیماً با منافع تأسیسات پزشکی آن زمان تضاد داشت. سینکلیر صریح درباره این تعارض بود: پزشکان از طریق تجویز داروها و عمل‌آوری درآمد کسب می‌کردند، و درمانی که هیچ هزینه‌ای نداشت و نیازی به نظارت حرفه‌ای نداشت، تهدیدی مستقیم برای آن مدل تجاری بود. او علناً توسط روزنامه نیویورک تایمز به عنوان «حقیقت‌گمان سطحی و بی‌وجدان» برچسب‌خورد، و از صدها نامه‌ای که دریافت کرد که تجارب روزه‌داری را شرح می‌دادند، تنها دو نامه از پزشکان آمده بود.

واکنش مؤسسات پزشکی

این عدم‌پذیرش صرفاً کلامی نبود. سینکلیر مورد یک مردی را که در سیاتل روزه‌داری می‌کرد مستند کرد، روزه‌دار مذکور به‌زور از روزه‌اش منصرف شد و مقامات بهداشتی سعی کردند او را دیوانه اعلام کنند؛ این فرد کمی بعد درگذشت، و سینکلیر استدلال کرد که صدمه ناشی از دخالت — نه خود روزه‌داری — باعث مرگ او شد. چنین داستان‌هایی نشان می‌دهد تأسیسات پزشکی تا چه اندازه برای منع کردن شیوه‌ای که نتوانستند کنترل کنند یا از آن سود ببرند، آماده بودند.

روزه‌داری متناوب همچنین از مشکل تصویری رنج می‌برد که هرگز نتوانست از آن رهایی یابد. این شیوه با جنبش‌های فیزیکی شدیدالعنف، سانتوریوم‌های نامنطبق، و اشخاصی مانند دکتر لیندا بوروفیلد هازارد، که شیوه مبتنی بر روزه‌داری او در ایالت واشنگتن معروف شد، درهم‌آمیخته شد. با حرفه‌ای‌شدن پزشکی قرن بیستم حول داروهای شیمیایی، آزمایش‌های آزمایشگاهی و صورت‌حساب‌های بیمه، درمانی که محصولی برای فروش ندارد و راهی برای سنجش تطابق ندارد، جایی طبیعی در آن سیستم نداشت. به‌آرامی از عرصه پزشکی اصلی ناپدید شد و بیشتر با رعایت‌های مذهبی یا فرهنگ سلامت پیامبر پیوند خورد.

تغییرات اساسی

بازگشت روزه‌داری به اهمیت از بازکاشف کتاب سینکلیر نیامد — بلکه از دهه‌های پژوهش آزمایشگاهی درباره آنچه واقعاً در درون بدن هنگام عدم مصرف غذا اتفاق می‌افتد، نشأت گرفت. علم مدرن مکانیسم‌های دقیقی را برای پدیده‌هایی که سینکلیر تنها می‌توانست آنها را توصیف کند، فراهم کرده است. جایی که او درباره بدن «پاک‌کردن سموم» و هدایت انرژی به سوی بهبودی در طول روزه‌داری نوشت، محققان اکنون اتوفاژی را مطالعه می‌کنند — فرآیند سلولی که بدن اجزای آسیب‌دیده را تجزیه و بازیافت می‌کند، فرآیندی که در دوران روزه‌داری به‌طور قابل‌توجهی افزایش می‌یابد. جایی که سینکلیر متوجه شد که گرسنگی پس از چند روز ناپدید می‌شود و وضوح ذهنی بهتر می‌شود، پژوهش متابولیسم مدرن به تغییر از متابولیسم گلوکز به متابولیسم کتون نقشه‌برداری کرده است که دقیقاً همان اثرات را تولید می‌کند.

ظهور پروتکل‌های روزه‌داری متناوب مانند ۱۶:۸ و ۵:۲ نیز این شیوه را بسیار قابل‌دسترس‌تر کرد. روزه‌های سینکلیر تا ۱۲ روز طول می‌کشید؛ امروزه اکثر مردم برای ۱۴ تا ۱۸ ساعت در یک برنامه روزانه روزه می‌دارند، که موانع ورود را به‌طور چشمگیری کاهش می‌دهد. اگر اپلیکیشن‌های تلفن‌همراه، ابزارهای پیگیری و مقدار قابل‌توجهی پژوهش درمان‌شده در مجلات معتبر درباره سلامت متابولیسم را اضافه کنیم، روزه‌داری متناوب دوباره وارد گفتمان عمومی شده است که مقبولیت علمی بسیار بیشتری نسبت به یک قرن پیش دارد.

همان بحث، اصطلاحات جدید

در برخی جهات، کشمکش‌ی که سینکلیر توصیف کرد ناپدید نشده است — تنها شکل تغییر کرده است. روزه‌داری متناوب هنوز هم یک مداخله «رایگان» است که هیچ محصولی برای فروش ندارد، و هنوز هم تا حدی ناسازگار با صنعت بهداشتی و غذایی است که بر مبنای مصرف ساخته شده است. اما اکنون چیزی دارد که دوران سینکلیر فقدان آن بود: مجموعه قابل‌توجه و رو به رشد پژوهش‌های بالینی از مجلات پزشکی برتر، که به آن مقبولیتی می‌بخشد که تنها روایت و شهادت حاشیه‌ای هرگز نتوانسته است.

برای راهنمای کامل، Intermittent Fasting in Practice را از Amazon دریافت کنید → کتاب را بخرید و ۳ ماه رایگان را روی اپلیکیشن روزه‌داری ما در fastinginpractice.com/redeem دعوت کنید.

سؤالات متداول

آیا پزشکان همیشه از روزه‌داری مخالفت کردند؟ نه به‌طور جهانی، اما پزشکی سازمان‌یافته در دوران سینکلیر به‌طور کلی مخالف بود — او یادآوری کرد که از صدها نامه خوانندگانی که نتایج روزه‌داری را شرح دادند، تنها دو نامه از پزشکان آمده بود.

آیا روزه‌داری امروز همان چیزی است که سینکلیر توصیف کرد؟ ایده اصلی — خودداری از مصرف غذا تا بدن استراحت و ترمیم شود — یکسان است، اما پروتکل‌های روزه‌داری متناوب مدرن بسیار کوتاه‌تر و ساختار‌یافته‌تر هستند، و بر اساس پژوهش‌های بالینی نه تنها شهادت و روایت است.

چرا روزه‌داری با فرهنگ سلامت پیامبر مرتبط شد؟ زیرا هیچ جایی طبیعی در سیستم پزشکی قرن بیستم که بر داروهای شیمیایی و اقدامات قابل صورت‌حساب ساخته شده بود نداشت، به جای آن به سوی جنبش‌های فیزیکی و شیوه‌های بهداشت جایگزین گرایش یافت.

چه چیز روزه‌داری را دوباره به دیدگاه عمومی بازگرداند؟ دهه‌های پژوهش درباره اتوفاژی، تغییر متابولیسم و حساسیت انسولین، پایه علمی برای اثرات‌ی را فراهم کردند که قبل از این تنها به‌صورت روایتی توصیف می‌شدند.

آیا پزشکان اکنون روزه‌داری را توصیه می‌کنند؟ بسیاری از پزشکان و متخصصان تغذیه اکنون روزه‌داری متناوب را به عنوان یک گزینه معقول بین چندین گزینه برای سلامت متابولیسم مطرح می‌کنند، اگرچه برای همه مناسب نیست و باید با یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی مورد بحث قرار گیرد.

مقالات مرتبط

این مقاله بر اساس تحقیقات تاریخی سال ۱۹۱۱ است و فقط برای اطلاع‌رسانی — نه پند پزشکی. همیشه قبل از هرگونه تغییر رژیم‌غذایی با یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی مشخص مشورت کنید.