فستینگ پیش از اینکه ترند شود: پیشگامانی که آن را اول استفاده کردند

فستینگ پیش از اینکه ترند شود: پیشگامانی که آن را اول استفاده کردند

امروزه فستینگ متناوب در مجلات پزشکی بحث می‌شود، در کتاب‌های پرفروش معرفی می‌گردد، و توسط میلیون‌ها نفر در سراسر جهان عملی می‌شود. اما ایده اینکه خودارادانه امتناع از غذا می‌تواند سلامتی را بهبود بخشد — و حتی آن را بازگردانی کند — یک کشف نوین نیست.

مدت‌ها پیش از آزمایش‌های بالینی کنترل‌شده، محاسبه کالری‌ها، و اپلیکیشن‌های فستینگ، گروه کوچکی از متفکران غیرمتعارف اثرات فستینگ را بر بدن انسان مستند می‌کردند، به شدت برای پتانسیل درمانی آن استدلال می‌کردند، و اغلب به خاطر آن مسخره می‌شدند. شناخت داستان‌های آنها ارزشمند است.

زمینه تاریخی: فستینگ در دوران ویکتوری و ادواردی

در اواخر قرن نوزدهم، مدل پزشکی غالب بر مداخله‌های دارویی، درمان جراحی، و تجویزهای رژیمی بسیار خاص متمرکز بود. فستینگ — عمداً چیزی نخوردن — یا یک عمل مذهبی تلقی می‌شد، یا یک عجیب‌وغریبی خطرناک، یا هر دو. این تصور که بدنی محروم از غذا می‌تواند خود را شفا دهد، اکثر پزشکان اصلی را بی‌سواد پزشکی می‌نمود.

این همان زمینه‌ای است که پیشگامان اولیه فستینگ در آن فعالیت می‌کردند. آنها علیه طب نهادی، علیه نظرات عمومی، و در غیاب زبان بیوشیمیایی که بعداً توضیح خواهد داد چرا فستینگ کار می‌کند، کار می‌کردند. آنها صرفاً مشاهده، پایداری، و در برخی موارد، بهبود درخشانی در سلامتی خود داشتند.

آپتون سینکلیر: روزنامه‌نگاری که خود را با فستینگ درمان کرد

تأثیرگذارترین منتشرکننده فستینگ در اوایل قرن بیستم آپتون سینکلیر بود، که بیشتر به دلیل رمان انگیزه‌انگیز The Jungle (۱۹۰۶) شناخته می‌شود، که شرایط صنعت بسته‌بندی گوشت آمریکا را افشا کرد. اما سینکلیر یک علاقه دیگر داشت که با شور برابر پیگیری می‌کرد: فستینگ متناوب به عنوان دارو.

به قول خود سینکلیر در کتاب ۱۹۱۱ The Fasting Cure، او تقریباً ۱۵‌هزار دلار را در شش تا هشت سال برای پزشکان، جراحان، مصحات بهداشتی، و درمان‌های دارویی برای مجموعه‌ای از شکایات مستمر — سردردهای مزمن، بی‌خوابی، و چیزی که او تحت عنوان فرسودگی عصبی مستمر توصیف می‌کرد، صرف کرده بود. هیچ چیز به‌صورت دائمی کار نکرد.

پس از خواندن درباره فستینگ، سینکلیر اولین فستینگ طولانی خود را تجربه کرد: دوازده روز فقط با آب، با حمام‌روزی و استراحت. نتایج او را متحیر کرد. سردردهایی که سالها زندگی‌اش را تعریف کرده بودند ناپدید شدند. انرژی و وضوح ذهنی‌اش به سطحی رسید که یک دهه پیش آن را تجربه نکرده بود.

او برای بار دوم روزه داشت — دوازده روز دیگر — و این بار در طول آن کار فکری خود را ادامه داد. هر صبح چهار مایل پیاده‌روی می‌کرد و ذهن خود را "آنقدر فعال توصیف کرد که بی‌وقفه می‌خواندم و می‌نوشتم."

سپس سینکلیر کار روزنامه‌نگار را انجام داد: در مورد آن نوشت. یک مقاله مجله در Cosmopolitan ۶۰۰ تا ۸۰۰ نامه خوانندگی را تولید کرد که پس از خواندن گزارش او فستینگ را امتحان کرده بودند. او گزارش‌های آنها را جمع‌آوری کرد — ۲۷۷ اپیزود فستینگ از ۱۰۹ نفر — در کتاب The Fasting Cure، منتشرشده در ۱۹۱۱ توسط Mitchell Kennerley.

واکنش طب رسمی قابل پیش‌بینی و خصمانه بود. سینکلیر در New York Times به‌عنوان یک "حسّاس و بی‌وجدان احساسگرا" توصیف شد. از صدها نامه‌ای که دریافت کرد، تنها دو نامه از پزشکان آمد.

سینکلیر استدلال می‌کرد که این خصومت کاملاً تصادفی نیست. فستینگ رایگان بود. پزشکان پول می‌گرفتند. یک درمان که هر کسی می‌توانست در خانه، بدون هزینه‌ای استفاده کند، در یک سیستم پزشکی ساخته‌شده‌اند بر روی تجویزها و کرایه‌ها راحت نبود.

برنار مکفادن: فرهنگ جسمانی و فستینگ شفابخش

پیش از سینکلیر، برنار مکفادن بود — شخصیتی آنقدر پرتاب و تاثیرگذار که سینکلیر را محفوظ جلوه می‌دهد.

مکفادن یک ترویج‌کننده فرهنگ جسمانی، ناشر، و نمایش‌بازی بود که امپراتوری رسانه‌ای را در اوایل قرن بیستم بر اساس اصل ساخت که اکثر بیماری‌های انسانی ناشی از رژیم غذایی ضعیف، ورزش ناکافی، و چیزی که او "medinicide" می‌خواند — بیش‌استفاده از دارو و جراحی. او مجله Physical Culture را در ۱۸۹۹ تأسیس کرد و در نهایت یک کسب‌وکار انتشاراتی ارزشمند میلیون‌ها دلار را ساخت.

مرکز فلسفه مکفادن فستینگ درمانی بود. او نهادهایی را اجرا می‌کرد — به‌ویژه در شیکاگو — جایی که مردم برای فستینگ تحت نظارت پرداخت می‌کردند، گاهی برای دوره‌های طولانی. کتاب ۱۹۲۳ Fasting for Health وی موارد شامل روزه‌های ۹۰ روزه را مستند کرد، و او فستینگ دوره‌ای را به‌عنوان حفاظت سلامتی معمول برای همه توصیه کرد.

روش‌های مکفادن عجیب و ادعاهایش گاهی افراط‌آمیز بود، اما بینش اصلی‌اش — که سیستم گوارش از استراحت دوره‌ای بهره می‌برد، که بدن دارای توانایی خود‌شفایی است زمانی که به‌درستی پشتیبانی شود، و کیفیت غذا به‌اندازه مقدار مهم است — بسیار بهتر از بسیاری از تجویزهای دارویی دوران او پیر شده است.

سینکلیر به کار مکفادن اشاره کرد و موارد مستند‌شده را نقل کرد که در نهادهای وی رخ داده بود. این دو شخصیت همان جنبش سلامتی ضد‌فرهنگی را نمایندگی می‌کردند، اگرچه از نقاط شروع متفاوت: سینکلیر روزنامه‌نگار فکری، مکفادن نمایش‌بازی فرهنگ جسمانی.

دکتر ادوارد هوکر دیوی: پزشک بی‌نفت‌ناشتایی

کمتر از سینکلیر و مکفادن معروف، اما بیشتر احتیاطاً علمی، دکتر ادوارد هوکر دیوی بود — پزشک آمریکایی که The No-Breakfast Plan را در ۱۹۰۰ منتشر کرد.

پیشنهاد دیوی ساده بود: صبح وقت مناسب برای غذا خوردن نیست. مشاهده بالینی‌اش، توسعه‌یافته در طول دهه‌های تمرین، این بود که بیمارانی که صبحانه پرمقدار می‌خوردند اغلب بیمارتر از آنانی بودند که نمی‌خوردند. او شروع به توصیه کرد که بیمار صبحانه را کاملاً نخورند و فقط زمانی بخورند که واقعاً گرسنه باشند، و بهبود مستمر را در طیف وسیعی از شرایط یافت.

"نه‌صبحانه برنامه" دیوی پیش‌گام آنچه ما اکنون "پنجره غذایی" یا پنجره فستینگ می‌خوانیم، بود. او فستینگ چند روزه را نه‌ای می‌کرد — مداخله‌اش صرفاً فشرده کردن پنجره غذایی توسط حذف وعده اول روز بود. استدلال بالینی او به درک نوین چرخه‌های انسولین و الگوهای خوردن سیرکادی بیش از یک قرن پیش‌نویس بود.

سینکلیر به کار دیوی در The Fasting Cure اشاره کرد و او را یکی از صدای پزشکی اول قرار داد که استدلال می‌کرد غذای کمتر، زمان‌بندی شده بهتر، اغلب بهتر از بیشتر غذا در بازه‌های منظمی است.

دکتر لیندا برفیلد هازارد: جنجال در اندازه سنگین

هیچ حساب تاریخی پیشگامان اولیه فستینگ بدون تصدیق پرجنجال‌ترین شخصیت آن کامل نیست: دکتر لیندا برفیلد هازارد سیاتل، واشنگتن.

هازارد یک عملکردی بود که فستینگ — اغلب فستینگ طولانی — را به‌عنوان ابزار درمانی اصلی خود استفاده می‌کرد، و یک بهداشتگاه فستینگ را در جزیره Olalla، واشنگتن، به‌نام "Wilderness Heights" اجرا می‌کرد. او کتاب Fasting for the Cure of Disease (۱۹۰۸) را منتشر کرد، و طی چندین دهه بسیاری از بیماران را درمان کرد.

مشکل این بود که برخی از بیماران وی در گذشتند. هازارد در ۱۹۱۲ پس از فوت بیماری انگلیسی تحت نظارت خود به‌خاطر کشتار غیرعمدی محکوم شد. او طوال مدت اصرار کرد که بیمار با یک شرط انجام‌ناپذیر رسیده بود، نه اینکه فستینگ مرگ را سبب شده بود.

سینکلیر نامه‌ای از هازارد را به‌عنوان یک پیوست در The Fasting Cure گنجاند، او را به‌عنوان دفاع‌کنندگی برای فستینگ درمانی علیه پیگرد ناعادل معرفی کنید. تاریخ‌نویسان امروزی نگاه پیچیده‌تری اتخاذ کرده‌اند. داستان هازارد هم پتانسیل و هم خطر فستینگ بدون نظارت مناسب را نمایندگی می‌کند — یک فصل هشداردهنده در تاریخ عمل.

آنچه علم بعداً تأیید کرد

هنگامی که آپتون سینکلیر تجربه خود را از "ماده بیمار" مصرف شده قبل از بافت سالم در طول فستینگ توصیف کرد، او به سمت مفهومی که ۷۵ سال بعد درست توصیف نخواهد شد درحال کوشش بود: خود‌پوشالی یا آپتوفاژی. جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی ۲۰۱۶ به Yoshinori Ohsumi برای کار توصیف مکانیسم‌هایی که سلول‌ها اجزای آسیب‌دیده خود را تجزیه و بازیافت می‌کنند — دقیقاً فرآیندی که سینکلیر مشاهده می‌کرد و بدون زبان بیوشیمیایی در ۱۹۱۱ توضیح می‌داد، اعطا شد.

هنگامی که سینکلیر زبان صاف کردن شدن در طول فستینگ را به‌عنوان علامتی برای اتمام پاکسازی توصیف کرد، او یک پدیده واقعی را مشاهده می‌کرد — توقف تخلیه باقیمانده متابولیکی از طریق سطوح مخاطی — بدون زبان بیوشیمیایی برای توضیح آن.

هنگامی که مکفادن اصرار کرد که استراحت گوارشی دوره‌ای برای سلامتی ضروری است، او تحقیقات در مورد بازتولید میکروبیوم روده، تعمیر نفوذپذیری روده، و بازیابی ایمنی مخاطی که یک قرن بعد ظهور خواهد کرد را پیش‌گویی می‌کرد.

این بدان معنی نیست که همه چیزی که این پیشگامان نوشتند صحیح بود. "نظریه تخمیر بیماری" سینکلیر، در حالی که چیزی واقعی درباره رابطه بین رژیم و التهاب را تصویر می‌کرد، اعلام بیش‌از‌حد کرد. ادعاهای مکفادن اغلب غیرقابل‌تأیید و گاهی غیر‌مسئول بود. نتایج هازارد برای خود سخن می‌گویند.

اما به‌عنوان اسناد تاریخی از آزمایش انسانی، مشاهده، و توانایی، این حساب‌های اولیه شایسته توجه بیش‌تری نسبت به آنچه معمولاً دریافت می‌کنند. پیشگامانی که فستینگ را پیش از اینکه علمی برای حمایت از آن وجود داشت، قبول کردند، به‌طور نابسامان، به سوی چیزی واقعی اشاره می‌کردند.

تماس کتاب

برای راهنمای کامل، Intermittent Fasting in Practice را بر روی Amazon دریافت کنید — و ۳ ماه رایگان برای اپلیکیشن فستینگ ما در fastinginpractice.com/redeem به دست آورید.

سؤالات متکرر

س: اول کسی که فستینگ را به عنوان دارو تبلیغ کرد چه کسی بود؟ پ: فستینگ درمانی ریشه‌های باستانی دارد — در سنت‌های مذهبی و پزشکی یونان باستان — اما پیشگامان نوین آن در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم شامل دکتر ادوارد هوکر دیوی، برنار مکفادن، و آپتون سینکلیر هستند. هر یک آن را از یک جهت متفاوت نزدیک کرد: تمرین پزشکی، فرهنگ جسمانی، و روزنامه‌نگاری سلامتی شخصی به‌ترتیب.

س: کتاب آپتون سینکلیر درباره فستینگ چه گفت؟ پ: در The Fasting Cure (۱۹۱۱)، سینکلیر دو فستینگ دوازده روزه خود و گزارش‌های ۲۷۷ اپیزود فستینگ جمع‌آوری‌شده از خوانندگان را مستند کرد. او استدلال کرد که اکثر بیماری‌های مزمن از سموم ناشی از بیش‌خوری ناشی می‌شوند، و فستینگ بدن را برای پاکسازی و تعمیر خود اجازه می‌دهد. او تا حد بزرگی توسط طب رسمی زمان خود رد شد.

س: آیا پیشگامان اولیه فستینگ جدی گرفته شدند؟ پ: نه توسط پزشکی اصلی. آپتون سینکلیر علنی به‌عنوان احساسگرا نفی شد. مکفادن یک عجیب‌وغریب سلامتی تلقی شد. برنامه بی‌صبحانه دیوی بسیار نادیده گرفته شد. تحسین‌های آنها آرام، از طریق تجمع تحقیقات در طی قرن بعد آمده است.

س: آیا تاریخ فستینگ به‌طور علمی مستند است؟ پ: بیشترین اسناد اولیه دقیق از دانشمندان نه طرفداران آمد. مطالعه Francis Gano Benedict در ۱۹۱۵ در موسسه کارنگی واشنگتن، A Study of Prolonged Fasting، فستینگ ۳۱ روزه را تحت دقیق‌ترین اندازه‌گیری علمی موجود در زمان — همتای حساب‌های محبوب که سینکلیر و دیگران تولید کردند — تحت شرح داد.

س: این پیشگامان اولیه چه چیزهایی درست گرفتند؟ پ: خیلی چیز، به‌صورت کلی. ایده اینکه استراحت گوارشی دارای خواص شفابخش است اکنون توسط تحقیقات درباره ترمیم میکروبیوم روده، نفوذپذیری روده، و کاهش التهاب پشتیبانی می‌شود. مشاهده اینکه وضوح ذهنی در طول فستینگ بهبود می‌یابد با تحقیقات BDNF و کتون نقشه‌برداری می‌شود. اصل اینکه کیفیت غذا — نه صرفاً مقدار — سوگند سلامتی‌اش را رانندگی می‌کند به یک سنگ بنای علم تغذیه نوین تبدیل شده است.

مقالات مرتبط

• «درمان فستینگ» چیست؟ راهنمای ۱۹۱۱ آپتون سینکلیر برای فستینگ
• چگونه آپتون سینکلیر فستینگ را کشف کرد و سلامتی خود را تبدیل کرد
• علم فستینگ به عنوان دارو: از ۱۹۱۱ تا امروز

این مقاله بر اساس تحقیقات تاریخی از ۱۹۱۱ است و صرفاً برای اطلاع‌رسانی است — نه مشاوره پزشکی.

Sinclair, U. (1911). The Fasting Cure. Mitchell Kennerley.