چگونه اوپتون سینکلر فستینگ را کشف کرد و سلامتش را متحول ساخت

چگونه اوپتون سینکلر فستینگ را کشف کرد و سلامتش را متحول ساخت

اوپتون سینکلر چگونه در سال ۱۹۱۱ فستینگ را کشف کرد و مشکلات مزمن سلامتی‌اش را برطرف کرد؟ داستان پشت کتاب The Fasting Cure و آنچه او یافت.

اوپتون سینکلر بیشتر به خاطر کتاب The Jungle، گزارش تکان‌دهنده‌اش از صنعت کشتار گوشت آمریکا در سال ۱۹۰۶ که ملت را تکان داد و به تغییر شکل قوانین ایمنی غذایی کمک کرد، شناخته شده است. اما مداخله سلامتی دیگر سینکلر — فستینگ — توجه بسیار کمتری دریافت می‌کند، با اینکه او آن را به عنوان چشمگیرترین بهبود رفاه شخصی‌اش در تمام زندگی توصیف کرد.

در سال ۱۹۱۱، سینکلر کتاب The Fasting Cure را منتشر کرد — سابقه‌ای از آزمایش‌های شخصی فستینگ‌اش و حسابات ۲۷۷ نفر دیگری که آن را امتحان کرده بودند. این یک سند قابل توجه است: پرشور، دست‌اول، گاهی اغراق‌آمیز، و — از فاصله یک قرن از علم — به طرز شگفت‌انگیزی درباره چندین چیزی که تحقیقات مدرن از آن زمان تأیید کرده دقیق است.

مشکلات سلامتی که او را به آنجا رساند

قبل از کشف فستینگ، سینکلر سال‌ها از یک خوشه علائم ناتوان‌کننده رنج می‌برد: عصبی‌بودن مزمن، بی‌خوابی مداوم و سردردهایی که آن‌قدر مکرر بودند که بعداً نوشت «هیچ‌وقت بیش از پانزده دقیقه از سردرد جلوتر نبود». به گفته خودش، یک ویرانه فیزیکی بود که نمی‌توانست کار فکری پایداری انجام دهد بدون اینکه با روزها از پا درافتادن پس از آن تاوان بدهد.

آنچه این موضوع را برای مردی با هوش و انگیزه‌اش به خصوص ناامیدکننده می‌ساخت این بود که همه چیز موجود را امتحان کرده بود. تخمین می‌زد که تقریباً ۱۵۰۰۰ دلار — مبلغ عظیمی در سال ۱۹۱۱، تقریباً معادل یک چهارم میلیون دلار امروز — برای پزشکان، جراحان، داروسازان و سانتوریوم‌ها خرج کرده است. گیاهخواری، رژیم‌های غذایی خام و رژیم‌های فقط گوشت را امتحان کرده بود. برخی بهبود کوتاهی آوردند؛ هیچ‌کدام تغییر ماندگاری ایجاد نکردند.

او نوشت: «بیش از پانصد دلار برای درمان با داروها خرج کرده بودم،» حساب یکی از خوانندگانش را نقل می‌کرد. «با روش شما فقط سی سنت خرج کردم، و با آن سی سنت تسکینی یک‌میلیون بار مفیدتر به دست آوردم.»

کشف

سینکلر فستینگ را از طریق جنبش فرهنگ فیزیکی که در اوایل قرن بیستم آمریکا در حال کسب سرعت بود کشف کرد. برنار مک‌فدن، یک کارآفرین تناسب اندام که سانتوریوم‌ها را اداره می‌کرد و مجلات سلامت منتشر می‌کرد، از حامیان برجسته آن بود. ایده اینکه امتناع داوطلبانه از غذا می‌تواند بیماری مزمن را درمان کند، برای سینکلر یا شارلاتانی به نظر می‌رسید یا مهم‌ترین کشف سلامتی که تاکنون با آن مواجه شده بود. تصمیم گرفت آن را روی خودش آزمایش کند.

اولین روزه بزرگش دوازده روز طول کشید.

دوازده روز اول

روایت سینکلر از اولین روزه طولانی‌اش زنده و مشخص است. چهار روز اول سخت بود — خستگی فیزیکی شدید، سرگیجه هنگام بلند شدن، و ضعفی مداوم که او را در تردید از ادامه می‌انداخت. در آن چهار روز پانزده پوند وزن کم کرد که بعداً آن را به عنوان نشانه «وضعیت بافتی بسیار ضعیف» تشخیص داد — مقدار زیادی آب و ضایعات متابولیک که بدنش با برداشتن بار گوارشی سریعاً دفع کرد.

بعد از چند روز اول، اتفاق غیرمنتظره‌ای افتاد. ضعف فیزیکی باقی ماند، اما ذهنش به طرز غیرمعمولی صاف شد. نوشت که «بیشتر از آنچه سال‌ها جرئت می‌کردم خواند و نوشت.» گزارش داد که در طول تمام روزه به خوبی خوابید. از روز چهارم به بعد، فقط دو پوند دیگر در طول هشت روز باقیمانده کم کرد — اقتصاد بدن که وارد عمل شده، بافت ضروری را حفظ می‌کرد در حالی که ضایعات را متابولیزه می‌کرد.

بعد از دوازده روز، روزه را با دقت شکست — با مقادیر کمی آب پرتقال و آب انگور شروع کرد، به شیر گرم انتقال یافت، و طی چند هفته به تدریج ساخت. در یک رژیم ریکاوری مبتنی بر شیر در عرض بیست و چهار روز سی و دو پوند اضافه کرد، و کل دوره ریکاوری را به عنوان «آرامش، فعالیت ذهنی، و میل به حرکت فیزیکی» فوق‌العاده‌ای توصیف کرد که سال‌ها چیزی شبیه به آن تجربه نکرده بود.

این الگو — سختی اولیه، سپس وضوح، سپس ریکاوری عمیق — در روزه دوم و در ده‌ها مورد که بعداً جمع‌آوری کرد تکرار می‌شد.

روزه دوم

سینکلر دوباره، هم برای دوازده روز، روزه گرفت. تضاد با تجربه اول قابل توجه بود. این بار هیچ ضعفی نبود. هر صبح چهار مایل پیاده‌روی کرد و در طول روزه ورزش سبک باشگاهی انجام داد. در عرض هشت روز نه پوند وزن کم کرد. ذهنش را آن‌قدر فعال توصیف کرد که «بی‌امان می‌خواند و می‌نوشت.» وقتی روزه تمام شد، یک هفته پرتقال و انجیر خورد و وزنش را سریعاً برگرداند.

نتیجه‌گیری او از این دو تجربه پایه کتابش شد: فستینگ خطرناک نبود، گرسنگی نبود، و بعد از دو تا سه روز اول حتی به خصوص سخت نبود. این، به اعتقاد او، مکانیزمی بود که بدن آسیب‌هایی را که از سال‌ها پرخوری و تخمیر ناشی از آن در دستگاه گوارش انباشته می‌شد ترمیم می‌کرد.

نظریه او درباره اینکه چرا کار می‌کرد

چارچوب توضیحی سینکلر برای فستینگ در مفهوم پزشکی ویکتوریایی «خودمسمومیت» ریشه داشت — ایده اینکه غذای بیش از حد تخمیرشده در دستگاه گوارش سمومی تولید می‌کند که به خون و بافت‌ها آسیب می‌زند و باعث همه چیز از سردرد تا روماتیسم تا خستگی عصبی می‌شود. این نظریه حتی در سال ۱۹۱۱ هم علماً مورد مناقشه بود و به شکل اصلی خود باقی نمانده است.

اما مشاهده اصلی — که دستگاه گوارش وقتی استراحت کامل می‌کند، می‌تواند انرژی را به فرآیندهای ترمیم در جای دیگر هدایت کند — به روش‌های مهمی با آنچه علم مدرن تأیید کرده همسو است. آنچه سینکلر «پاک‌سازی» نامید در زیست‌شناسی معاصر با اتوفاژی مطابقت دارد: فرآیند سلولی که بدن پروتئین‌های آسیب‌دیده و ارگانل‌ها را تجزیه و بازیافت می‌کند. برای نگاهی مدرن به آنچه در طول روزه در بدن شما اتفاق می‌افتد، به آنچه در طول فستینگ متناوب برای بدنتان اتفاق می‌افتد مراجعه کنید.

جایی که نظریه سینکلر دقیق بود:

• بدن در طول روزه طولانی به طور ترجیحی بافت آسیب‌دیده و غیرضروری را قبل از بافت سالم متابولیزه می‌کند — این با آنچه اکنون به عنوان اتوفاژی انتخابی می‌فهمیم همسو است
• استراحت گوارشی اجازه می‌دهد فرآیندهای ترمیم پیش بروند که توسط خواسته‌های مداوم هضم سرکوب می‌شوند
• گرسنگی عمدتاً بعد از دو تا سه روز اول روزه از بین می‌رود، زیرا بدن به متابولیسم چربی انتقال می‌یابد — این اکنون در ادبیات فیزیولوژی به خوبی مستند است

جایی که نظریه‌اش از واقعیت فاصله گرفت:

• مکانیزم «خودمسمومیت» توسط میکروبیولوژی بعدی تأیید نشد
• ادعاها درباره سل، عفونت‌های جدی و بیماری ارگان‌ها که با فستینگ تنها درمان می‌شوند پشتیبانی نشدند
• روزه‌های ۹۰ روزه که در مؤسسه مک‌فدن گزارش شدند، اگر دقیق بودند، تحت شرایطی انجام شدند که نمی‌توانیم ارزیابی کنیم و امروز توصیه نمی‌شوند

۲۷۷ نامه

بعد از اینکه مقاله روزنامه سینکلر درباره فستینگ در Cosmopolitan چاپ شد، بین ۶۰۰ تا ۸۰۰ نامه از خوانندگانی که بر اساس حساب او فستینگ را امتحان کرده بودند دریافت کرد. ۲۷۷ مورد از این‌ها را جدول‌بندی کرد. از ۱۰۹ نفری که درباره این قضایا گزارش دادند، ۱۰۰ نفر سود گزارش کردند و فقط ۱۷ نفر سودی گزارش ندادند. شرایط به ظاهر کمک شده شامل روماتیسم، اختلالات گوارشی مزمن، آسم، بی‌خوابی، بیماری‌های پوستی، خستگی عصبی و سردردهای مداوم بود.

اینها آزمایش‌های بالینی نبودند. آن‌ها خودگزارشی از خوانندگان انگیزه‌داری بودند که هیچ گروه کنترلی نداشتند و تأیید پزشکی ندیدند. سینکلر این را تصدیق کرد. اما ثبات حسابات در شرایط و جغرافیاهای متنوع برای او قابل توجه بود — و الگویی که توصیف کردند به خوبی با آنچه اکنون از اثرات ضدالتهابی و متابولیک فستینگ می‌دانیم نقشه‌برداری می‌کند. برای مروری بر شواهد درباره فستینگ و التهاب، به آیا فستینگ متناوب التهاب را کاهش می‌دهد؟ مراجعه کنید.

آنچه سینکلر درست فهمید

بیش از یک قرن بعد، برخی از جسورانه‌ترین ادعاهای سینکلر به طرز قابل توجهی خوب ماندگار شده‌اند:

گرسنگی ناپدید می‌شود. او اصرار داشت که سخت‌ترین روزها دو یا سه روز اول هستند، پس از آن گرسنگی عمدتاً ناپدید می‌شود. این اکنون از طریق فیزیولوژی گرلین درک می‌شود: گرلین (هورمون گرسنگی) در ابتدا اسپایک می‌کند اما در ۲۴ تا ۴۸ ساعت با تغییر حالت‌های متابولیک بدن پایین می‌آید.

وضوح ذهنی بهبود می‌یابد. سینکلر به طور مداوم از بهبود عملکرد شناختی از روز چهارم یا پنجم گزارش داد. تحقیقات معاصر درباره کتون‌ها (سوخت جایگزین مغز در طول روزه طولانی) و BDNF (فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز، که فستینگ آن را تنظیم می‌کند) یک مکانیزم قابل قبول برای این مشاهده ارائه می‌دهد.

شکستن روزه خطرناک‌ترین لحظه است. سینکلر نوشت که شکستن نادرست روزه — با یک وعده غذایی سنگین بعد از یک دوره طولانی بدون غذا — بزرگ‌ترین خطر فستینگ بود. این اکنون به عنوان سندرم تغذیه مجدد رسمی شده است: تغییرات الکترولیتی بالقوه خطرناک که می‌تواند پس از بازگشت سریع به مصرف کربوهیدرات بالا بعد از روزه طولانی رخ دهد.

آب ضروری است. مکررترین دستورالعمل عملی او نوشیدن مقادیر زیادی آب در طول روزه بود. این امروز در تمرین فستینگ ایمن مرکزی باقی می‌ماند.

آنچه داستان او به ما می‌آموزد

داستان فستینگ سینکلر یک پرونده پزشکی نیست. این حساب یک فرد مصمم و دقیق از نظر فکری است که یک مداخله رادیکال را روی خودش امتحان کرد، آن را با دقت مستند کرد، تجربیات صدها نفر دیگر را جمع کرد و یافته‌هایش را در زمانی منتشر کرد که فستینگ توسط اجماع پزشکی به طور گسترده رد می‌شد.

شجاعت او در انجام این کار — و خصومتی که از مطبوعات پزشکی مواجه شد — مسیری را منعکس می‌کند که علم فستینگ برای صد سال بعد طی می‌کرد: رد شده، سپس حاشیه‌ای پذیرفته شده، سپس با درک مکانیزم‌های سلولی به طور فزاینده‌ای تأیید شده. جایزه نوبل ۲۰۱۶ در فیزیولوژی برای تحقیقات اتوفاژی به نوعی تأیید مشاهده‌ای بود که سینکلر با زبانی ضعیف‌تر در سال ۱۹۱۱ می‌گفت: فستینگ یک حالت تعمیر بیولوژیک عمیق را فعال می‌کند.

درس این نیست که سینکلر در همه چیز درست بود. نبود. درس این است که مشاهده دقیق خود، همراه با جمع‌آوری گسترده داده، می‌تواند پدیده‌های واقعی را حتی قبل از اینکه علم ابزارهای لازم برای توضیح آن‌ها داشته باشد شناسایی کند.

برای راهنمای کامل، کتاب Intermittent Fasting in Practice را از Amazon تهیه کنید — و ۳ ماه اشتراک رایگان اپلیکیشن فستینگ ما را از fastinginpractice.com/redeem دریافت کنید.

برای راهنمای کامل و عملی شروع فستینگ متناوب، کتاب Intermittent Fasting in Practice را از Amazon تهیه کنید. با خرید کتاب، ۳ ماه اشتراک رایگان اپلیکیشن فستینگ ما را دریافت کنید: https://www.fastinginpractice.com/redeem

سؤالات متداول

آیا اوپتون سینکلر پزشک یا متخصص پزشکی بود؟ خیر. سینکلر یک روزنامه‌نگار و اصلاح‌طلب اجتماعی بود که بیشتر به خاطر The Jungle شناخته شده است. کار فستینگ او کاملاً بر اساس آزمایش شخصی و اظهارات جمع‌آوری‌شده از خوانندگان بود — نه تمرین بالینی. او در سراسر کتاب صادقانه درباره این موضوع بود.

روزه‌های سینکلر چقدر طول کشید؟ دو روزه اصلی شخصی او هر کدام دوازده روز بود. او هرگز آنچه «روزه کامل» می‌نامید انجام نداد — منظورش روزه‌ای بود که تا بازگشت گرسنگی واقعی ادامه یابد که برای برخی سوژه‌ها هفته‌ها طول کشید. روزه‌های دوازده روزه خودش را مفید اما با این استاندارد ناقص می‌دانست.

آیا The Fasting Cure هنوز هم مرتبط است؟ به عنوان یک سند تاریخی، بله — تصویر دقیقی از اینکه فستینگ چگونه قبل از بیوشیمی مدرن درک و تمرین می‌شد ارائه می‌دهد. چندین مشاهده اصلی سینکلر با تحقیقات معاصر درباره اتوفاژی، هورمون‌های گرسنگی و تغییر متابولیک همسو است. به عنوان راهنمای پزشکی، باید فقط به عنوان مرجع تاریخی، نه یک پروتکل بالینی، با آن رفتار شود.

آیا فستینگ مشکلات سلامتی سینکلر را به طور دائمی حل کرد؟ به گفته خودش، بله — او گزارش کرد که سردردهای مزمن، بی‌خوابی و خستگی عصبی که تقریباً یک دهه او را آزار داده بود بعد از تجربیات فستینگ‌اش برطرف شد و وقتی شیوه‌های غذایی و فستینگ که اتخاذ کرده بود را حفظ کرد بازنگشت.

معادل علمی مدرن آنچه سینکلر «پاک‌سازی» نامید چیست؟ مستقیم‌ترین معادل مدرن اتوفاژی است — فرآیند سلولی که بدن پروتئین‌های آسیب‌دیده، میتوکندری‌های غیرعملکردی و زباله‌های سلولی را تجزیه و بازیافت می‌کند. اتوفاژی در طول فستینگ تنظیم می‌شود، معمولاً به طور معنادار از حدود ۱۶ تا ۱۷ ساعت امتناع از غذا شروع می‌شود. به طور گسترده‌ای به عنوان مکانیزمی برای نگهداری سلامت سلولی و طول عمر مطالعه می‌شود.

این مقاله به حساب‌های تاریخی از "The Fasting Cure" نوشته اوپتون سینکلر (۱۹۱۱) اشاره دارد و صرفاً برای اهداف اطلاعاتی است. این توصیه پزشکی نیست. همیشه قبل از ایجاد تغییرات در رژیم غذایی خود با یک متخصص سلامت مشورت کنید.