روزه ۱۶:۸ تستوسترون مردان را ۱۷٪ کاهش می‌دهد — اما عضله حفظ می‌شود: نتایج تحقیق

روزه ۱۶:۸ تستوسترون مردان را ۱۷٪ کاهش می‌دهد — اما عضله حفظ می‌شود: نتایج تحقیق

هشدار پزشکی: این مقاله صرفاً برای اطلاع‌رسانی، خلاصه‌ای از تحقیقات منتشرشده است. این مطلب مشاوره پزشکی نیست و جایگزین راهنمایی متخصص بهداشت نمی‌شود. پیش از شروع هر پروتکل فستینگ، با پزشک مشورت کنید.

نگاه کلی به مطالعه

این مطالعه چه چیزی را بررسی کرد

محققان می‌خواستند بدانند وقتی مردان در طول یک سال کامل تغذیه با محدودیت زمانی ۱۶:۸ را با تمرین مقاومتی ترکیب می‌کنند، چه اتفاقی برای تستوسترون، توده عضلانی، التهاب و سلامت قلبی‌متابولیک می‌افتد. این یکی از طولانی‌ترین کارآزمایی‌های تصادفی‌شده کنترل‌شده درباره فستینگ متناوب در مردان است که کار قبلی ۸ هفته‌ای همان گروه تحقیقاتی را به ۱۲ ماه گسترش داد.

چه کسانی مورد مطالعه قرار گرفتند

پروفایل شرکت‌کنندگان: مردان بزرگسال سالم، با تجربه تمرین مقاومتی حداقل ۵ ساله، توده عضلانی بدون چربی (BMI در محدوده طبیعی)، بدون شرایط متابولیک، بدون مصرف هیچ داروی هورمونی یا ارتقادهنده عملکرد.

نحوه اجرای پروتکل TRE 16:8 در این مطالعه: تمام غذا در یک پنجره ۸ ساعته در روز مصرف شد، با وعده‌های غذایی تقریباً ساعت ۱ بعدازظهر، ۴ بعدازظهر و ۸ شب. کل کالری روزانه برای مطابقت با گروه رژیم معمول تنظیم شد — این مطالعه محدودیت کالری نداشت.

محققان چه یافتند

تستوسترون

این یافته اصلی است: تغذیه با محدودیت زمانی ۱۶:۸ تستوسترون را در طول ۱۲ ماه تقریباً ۱۷٪ نسبت به کنترل رژیم معمول در مردان لاغر، سالم و با تجربه تمرین مقاومتی کاهش داد.

تستوسترون آزاد نیز در گروه TRE کاهش یافت. مهم است که SHBG (گلوبولین اتصال به هورمون جنسی) تغییر معناداری نکرد.

IGF-1 (فاکتور رشد شبه انسولین-1)

IGF-1 — یک هورمون رشد که رشد عضلانی را ترویج می‌دهد — در گروه TRE در مقایسه با گروه ND در ۱۲ ماه به‌شکل معناداری پایین‌تر بود. این با کاهش کلی سیگنال‌دهی آنابولیک بدن در طول دوره‌های طولانی با فرکانس تغذیه کاهش‌یافته سازگار است.

نشانگرهای التهابی — بهبود چشمگیر

اینها سه محرک اصلی التهاب سیستمیک هستند و با بیماری قلبی‌عروقی، سندرم متابولیک و پیری تسریع‌شده مرتبط هستند. هر سه با ۱۲ ماه TRE به‌شکل معناداری بهبود یافتند.

نشانگرهای قلبی‌متابولیک

• گلوکز ناشتا: بهبود معنادار
• انسولین ناشتا: بهبود معنادار
• HOMA-IR (شاخص مقاومت به انسولین): بهبود معنادار
• کلسترول کل: بهبود معنادار
• کلسترول LDL: بهبود معنادار
• کلسترول HDL: بهبود معنادار
• توده چربی: کاهش معنادار

آنچه تغییر نکرد

• توده بدون چربی (توده عضلانی): بدون تفاوت معنادار بین گروه‌های TRE و ND — عضله کاملاً حفظ شد علی‌رغم کاهش تستوسترون
• قدرت عضلانی: بدون تفاوت معنادار — عملکرد تمرین حفظ شد
• SHBG: بدون تغییر معنادار

محققان چه نتیجه گرفتند

محققان نتیجه گرفتند که ۱۲ ماه تغذیه با محدودیت زمانی ۱۶:۸ همراه با تمرین مقاومتی یک کاهش معنادار در تستوسترون و IGF-1 در مردان لاغر با تجربه تمرین مقاومتی ایجاد می‌کند، در حالی که به‌طور همزمان نشانگرهای التهابی، حساسیت به انسولین، پروفایل‌های لیپیدی و توده چربی را بهبود می‌بخشد — بدون هیچ کاهشی در توده عضلانی یا قدرت.

آن‌ها توجه کردند که کاهش تستوسترون ممکن است یک «سازگاری هورمتیک» را منعکس کند — بدن تولید هورمون آنابولیک را در پاسخ به کاهش فرکانس تغذیه کاهش می‌دهد — نه نشانه آسیب، با توجه به اینکه ترکیب بدن و عملکرد تحت تأثیر قرار نگرفتند.

این یافته‌ها برای فستینگ‌کاران چه معنایی دارد

• افت تستوسترون واقعی است اما زمینه اهمیت دارد. کاهش ۱۷٪ در تستوسترون نگران‌کننده به نظر می‌رسد، اما این گروه از مردان توده عضلانی و قدرت کامل را در طول ۱۲ ماه حفظ کردند. پیامدهای عملکردی از تغییر هورمونی تحت تأثیر قرار نگرفت.
• مردان لاغر و با تجربه تمرین بیشترین تأثیر را می‌بینند. کاهش‌های مشاهده‌شده در اینجا در مردان لاغر با تجربه تمرین مقاومتی بود. تحقیقات روی مردان چاق هیچ تغییر معناداری در تستوسترون پیدا نکردند.
• مزایای التهاب چشمگیر هستند. کاهش همزمان IL-6، IL-1β و TNF-α در طول ۱۲ ماه یک پیامد معنادار بهداشتی است. التهاب مزمن خفیف یک محرک بیشتر بیماری‌های اصلی است.
• توده عضلانی تنها به تستوسترون وابسته نیست. این مطالعه شواهد مهمی است که رابطه بین تستوسترون و توده عضلانی به اندازه‌ای که معمولاً فرض می‌شود مستقیم نیست.
• اولویت‌هایتان را در نظر بگیرید. برای مردانی که هدف اصلی‌شان بهینه‌سازی تستوسترون است (ورزشکاران، بدنسازان در فازهای خاص)، این داده ارزش بحث با پزشک ورزشی را دارد. برای اکثر مردانی که اهدافشان کاهش چربی، طول عمر، کاهش التهاب و سلامت متابولیک است، معاوضه به نظر می‌رسد به شدت مطلوب باشد.

محدودیت‌های مطالعه

• حجم نمونه بسیار کوچک (n=۲۰ کل، n=۱۰ در هر گروه) — نتایج باید با احتیاط تفسیر شوند و در آزمایش‌های بزرگ‌تر تکرار شوند
• تنها مردان — بدون داده زنانه؛ یافته‌ها نباید برای زنان اعمال شوند
• مردان لاغر با تجربه تمرین — نتایج ممکن است به مردان کم‌تحرک، چاق یا از نظر متابولیک ناسالم تعمیم پیدا نکند
• پذیرش رژیم غذایی خودگزارشی — پذیرش واقعی پنجره خوردن به‌طور مستقل تأیید نشد
• یک مرکز — همه شرکت‌کنندگان از همان مؤسسه در ایتالیا بودند
• هیچ اندازه‌گیری تستوسترون زیست‌دسترس — تنها تستوسترون کل و آزاد گزارش شدند

منبع

Moro T, Tinsley G, Pacelli FQ, Marcolin G, Bianco A, Paoli A. Twelve Months of Time-restricted Eating and Resistance Training Improve Inflammatory Markers and Cardiometabolic Risk Factors. Medicine & Science in Sports & Exercise. 2021;53(12):2577–2585. PMID: 34649266

سؤالات متداول

آیا فستینگ متناوب تستوسترون مردان را کاهش می‌دهد؟

بر اساس این کارآزمایی بالینی ۱۲ ماهه، بله — تغذیه با محدودیت زمانی ۱۶:۸ تستوسترون کل و آزاد را حدود ۱۷٪ در مردان لاغر با تجربه تمرین مقاومتی پس از ۱۲ ماه کاهش داد. با این حال، توده عضلانی و قدرت کاملاً حفظ شدند.

تستوسترون با روزه ۱۶:۸ در این مطالعه چقدر افت کرد؟

تستوسترون ۳.۱۲٪ در ۲ ماه و ۱۶.۸۱٪ در ۱۲ ماه در گروه TRE کاهش یافت، در مقایسه با هیچ تغییر معناداری در گروه رژیم معمول. هر دو تغییر از نظر آماری معنادار بودند.

آیا کاهش تستوسترون باعث کاهش عضله شد؟

خیر. توده بدون چربی (توده عضلانی) در گروه TRE حفظ شد و پس از ۱۲ ماه با گروه رژیم معمول تفاوت معناداری نداشت. قدرت عضلانی نیز حفظ شد. این یافته بالینی کلیدی است — کاهش تستوسترون به افت عملکردی تبدیل نشد.