محدودیت کالری روز در میان استرس اکسیداتیو و التهاب را در انسان کاهش می‌دهد: شواهد تحقیقاتی

سلب مسئولیت پزشکی: این مقاله تحقیقات منتشرشده را صرفاً برای اهداف اطلاعاتی خلاصه می‌کند. توصیه پزشکی نیست و جایگزین راهنمایی یک متخصص بهداشت واجد شرایط نیست. همیشه قبل از شروع هر پروتکل فستینگ با پزشکتان مشورت کنید.

خلاصه مطالعه


عنوان	Alternate day calorie restriction improves clinical findings and reduces markers of oxidative stress and inflammation in overweight adults with moderate asthma
مجله	Free Radical Biology and Medicine
سال انتشار	۲۰۰۷
نوع مطالعه	مطالعه آزمایشی آینده‌نگر (درون‌موضوعی، طراحی قبل-بعد)
تعداد شرکت‌کنندگان	۱۰
مدت	۸ هفته
محقق اصلی	James B. Johnson, MD
مؤسسه	مرکز علوم بهداشتی دانشگاه ایالتی لوئیزیانا
تأمین مالی	انستیتوی ملی پیری، NIH
منبع	مشاهده در PubMed →

این مطالعه چه چیزی را بررسی کرد

محققان می‌خواستند بدانند آیا یک شکل خاص از فستینگ متناوب — چرخش روزهای با مصرف کالری بسیار پایین با روزهای خوردن معمولی — می‌تواند نشانگرهای استرس اکسیداتیو و التهاب را در انسان‌های زنده کاهش دهد. در زمان انتشار این مقاله، این سؤال به‌طور گسترده در حیوانات مطالعه شده بود اما تقریباً هرگز در افراد. این مطالعه که در تقاطع فستینگ و طب تنفسی انجام شد، محدودیت کالری روز در میان (ADCR) را در بزرگسالان دارای اضافه‌وزن و مبتلا به آسم متوسط آزمایش کرد.

ارتباط بین التهاب و فستینگ از آن زمان در ده‌ها مطالعه انسانی بررسی شده، اما این آزمایش ۲۰۰۷ یکی از اولین‌هایی بود که مستقیماً بیومارکرهای استرس اکسیداتیو را در طول یک پروتکل IF در انسان‌ها اندازه گرفت.

چه کسانی مطالعه شدند

گروه	شرکت‌کنندگان	آنچه انجام دادند
مداخله ADCR	۱۰ بزرگسال دارای اضافه‌وزن	چرخش روزهای محدود (~۵۰۰ کیلوکالری) با روزهای خوردن آزاد برای ۸ هفته

پروفایل شرکت‌کننده: بزرگسالان دارای اضافه‌وزن (میانگین BMI ~۳۴ kg/m²) با آسم متوسط تأییدشده توسط پزشک. هم شرکت‌کنندگان مرد و هم زن در مطالعه بودند. همه قبل از ثبت‌نام رژیم‌های دارویی آسم پایدار داشتند.

نحوه کارکرد پروتکل ADCR در این مطالعه: در روزهای محدود، شرکت‌کنندگان تقریباً ۲۰٪ نیازهای کالری تخمینی روزانه خود را مصرف می‌کردند — تقریباً ۴۰۰ تا ۵۰۰ کیلوکالری — از طریق جایگزین‌های وعده با کالری پایین. در روزهای غذاخوری (روزهای متناوب)، شرکت‌کنندگان بدون محدودیت آزادانه غذا می‌خوردند.

آنچه محققان یافتند

وزن و ترکیب بدن

نقطه زمانی	میانگین وزن بدن
پایه	~۹۷ کیلوگرم
هفته ۸	~۸۹ کیلوگرم
تغییر	~۸٪ کاهش (از نظر آماری معنادار)

نشانگرهای استرس اکسیداتیو

نشانگر	جهت تغییر	معناداری
۸-ایزوپروستان (ادراری)	به‌طور قابل توجهی کاهش یافت	p < 0.05
نیتریت/نیترات سرم	به‌طور قابل توجهی کاهش یافت	p < 0.05

۸-ایزوپروستان یکی از معتبرترین بیومارکرهای استرس اکسیداتیو در بدن است — وقتی رادیکال‌های آزاد به غشاهای سلولی حمله می‌کنند تشکیل می‌شود و در ادرار دفع می‌شود. کاهش آن یک کاهش قابل اندازه‌گیری در آسیب اکسیداتیو سیستمیک را تأیید می‌کند.

نشانگرهای التهابی

نشانگر	جهت تغییر
TNF-α (فاکتور نکروز تومور)	به‌طور قابل توجهی کاهش یافت

TNF-α یک محرک کلیدی التهاب سیستمیک است. کاهش آن در طول دوره ADCR با ارتباط تثبیت‌شده بین محدودیت کالری و کاهش سیگنال‌دهی التهابی سازگار است.

عملکرد تنفسی و نتایج آسم

نتیجه	نتیجه
نرخ جریان اوج بازدمی	به‌طور قابل توجهی بهبود یافت
نمرات علائم آسم	به‌طور قابل توجهی بهبود یافت
پرسشنامه کنترل آسم	بهبود بالینی معنادار

این بهبودهای تنفسی برای مخاطب عمومی فستینگ مرتبط هستند زیرا نشان می‌دهند وقتی استرس اکسیداتیو و TNF-α کاهش می‌یابند چه اتفاقی پایین‌دستی می‌افتد: بهبودهای عملکردی و قابل اندازه‌گیری در یک بیماری التهابی مزمن.

فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز (BDNF)

BDNF — یک پروتئین حیاتی برای سلامت مغز، یادگیری، و خلق‌وخو — در طول دوره ADCR به‌طور قابل توجهی افزایش یافت. این با تحقیقات بعدی که نشان می‌دهد فستینگ یکی از معتبرترین محرک‌های ارتقاء BDNF در انسان‌ها است سازگار است.

تأیید متابولیکی: اجسام کتونی

بتا-هیدروکسی‌بوتیرات سرم (BHB) — جسم کتونی اولیه — در روزهای محدود بالا رفت، که تأیید می‌کند شرکت‌کنندگان در آن روزها وارد حالت متابولیکی کتوژنیک می‌شدند.

آنچه تغییر نکرد

توده عضلانی بدون چربی در طول مداخله ۸ هفته‌ای حفظ شد (از دست رفتن عضله قابل توجهی نبود)
استفاده از دارو پایدار ماند (هیچ شرکت‌کننده‌ای رژیم دارویی آسم خود را تغییر نداد)

آنچه محققان نتیجه‌گیری کردند

محققان نتیجه گرفتند که محدودیت کالری روز در میان یک استراتژی غذایی امکان‌پذیر در بزرگسالان دارای اضافه‌وزن است که نشانگرهای استرس اکسیداتیو و التهاب را کاهش می‌دهد و بهبودهای بالینی معناداری در کنترل آسم ایجاد می‌کند.

معنای این موضوع برای شما اگر روزه می‌گیرید

استرس اکسیداتیو به‌طور قابل اندازه‌گیری کاهش می‌یابد. حتی یک پروتکل متواضع ۸ هفته‌ای از روزهای کالری پایین متناوب کاهش قابل توجهی در ۸-ایزوپروستان ادراری ایجاد کرد — یک نشانگر معتبر آسیب رادیکال آزاد.
نیازی نیست هر روز روزه بگیرید تا نتیجه بگیرید. الگوی روز در میان — خیلی کم یک روز، معمولی روز بعد — این مزایا را بدون محدودیت روزانه ایجاد کرد.
نشانگرهای التهابی به‌موازات آن کاهش می‌یابند. کاهش TNF-α در کنار کاهش استرس اکسیداتیو یک تغییر ضدالتهابی سیستمیک را نشان می‌دهد.
BDNF در طول فستینگ افزایش می‌یابد. مزایای مغزی مستند در این مطالعه — BDNF در حال افزایش — از دلایلی است که بسیاری از افراد بهبود تمرکز، خلق‌وخو، و وضوح ذهنی در طول دوره‌های فستینگ طولانی گزارش می‌دهند.
توده عضلانی حفظ شد. توده عضلانی بدون چربی در طول ۸ هفته ADCR حفظ شد — که چالش مستقیمی با نگرانی رایج درباره اینکه محدودیت غذایی منجر به تجزیه عضله می‌شود است.

محدودیت‌های مطالعه

حجم نمونه بسیار کوچک (N=۱۰). این یک مطالعه آزمایشی است — یافته‌ها فرضیه‌ساز هستند، نه قطعی.
هیچ گروه کنترل جداگانه‌ای وجود ندارد. بدون یک گروه کنترل منطبق که به‌طور معمولی غذا می‌خورد، غیرممکن است دیگر متغیرها (تغییرات فصلی، سایر عوامل سبک زندگی) را که ممکن است به بهبودها کمک کرده باشند کاملاً رد کرد.
مدت کوتاه (۸ هفته). اثرات بلند مدت مشخص نیست.
جمعیت خاص (بزرگسالان دارای اضافه‌وزن با آسم). نتایج ممکن است مستقیماً به افراد لاغر یا کسانی بدون شرایط تنفسی تعمیم نیابد.
پایبندی غذایی خودگزارش‌شده. مصرف کالری روز محدود به‌طور مستقل تأیید نشد.

منبع

Johnson JB, Summer W, Cutler RG, Martin B, Hyun DH, Dixit VD, Bhanu M, Weerasinghe G, Mueller GP, Ferrucci L, Mattson MP. Alternate day calorie restriction improves clinical findings and reduces markers of oxidative stress and inflammation in overweight adults with moderate asthma. Free Radical Biology and Medicine. 2007;42(5):665–674. PMID: 17291990

سؤالات متداول

آیا فستینگ متناوب استرس اکسیداتیو را در انسان‌ها کاهش می‌دهد؟

بله — این مطالعه آزمایشی ۲۰۰۷ یکی از اولین‌هایی بود که مستقیماً بیومارکرهای استرس اکسیداتیو را در طول یک پروتکل فستینگ متناوب در انسان‌ها اندازه گرفت، و کاهش قابل توجهی در ۸-ایزوپروستان ادراری (یک نشانگر معتبر آسیب رادیکال آزاد) در ۸ هفته ADCR یافت.

۸-ایزوپروستان چیست و چرا اهمیت دارد؟

۸-ایزوپروستان (همچنین F₂-ایزوپروستان نامیده می‌شود) وقتی رادیکال‌های آزاد به اسیدهای چرب در غشاهای سلولی حمله می‌کنند تشکیل می‌شود. در ادرار دفع می‌شود و یکی از استانداردهای طلایی بیومارکرها برای اندازه‌گیری استرس اکسیداتیو سیستمیک در انسان‌های زنده در نظر گرفته می‌شود.

فستینگ متناوب چقدر سریع التهاب را کاهش می‌دهد؟