فستینگ رمضان شدت پسوریازیس و نشانگرهای التهابی را کاهش می‌دهد: یافته‌های تحقیقاتی

فستینگ رمضان شدت پسوریازیس و نشانگرهای التهابی را کاهش می‌دهد: یافته‌های تحقیقاتی

هشدار پزشکی: این مقاله صرفاً خلاصه‌ای از تحقیقات منتشرشده برای اطلاع‌رسانی است و جایگزین مشاوره پزشکی نیست. پیش از شروع هر برنامه فستینگ، به‌خصوص اگر بیماری زمینه‌ای دارید یا دارو مصرف می‌کنید، با پزشک خود مشورت کنید.

نگاهی کوتاه به مطالعه

این مطالعه به چه چیزی پرداخت؟

پسوریازیس یک بیماری پوستی التهابی مزمن است که تقریباً ۲ تا ۳٪ از جمعیت جهان را درگیر می‌کند و توسط فعال‌سازی بیش از حد مسیرهای ایمنی شامل TNF-α، IL-17 و IL-23 هدایت می‌شود. این بیماری با چاقی و سندرم متابولیک تشدید می‌شود — شرایطی که فستینگ متناوب مستقیماً به آن می‌پردازد. محققان می‌خواستند بدانند آیا فستینگ متناوب رمضان (تقریباً ۱۶ ساعت روزه در روز برای ۲۹ روز) شدت بیماری پسوریازیس را کاهش می‌دهد یا نه، که با امتیاز معتبر PASI اندازه‌گیری شد، و آیا این بهبود با تغییرات در بیومارکرهای التهابی همبستگی دارد.

چه کسانی مطالعه شدند؟

مشخصات شرکت‌کنندگان: بزرگسالان ۲۲ تا ۵۸ ساله، ۵۴٪ مرد، با پسوریازیس پلاک پایدار تأیید‌شده توسط متخصص پوست. میانگین امتیاز PASI در ابتدا: ۷.۸ (دامنه ۳ تا ۱۲، پسوریازیس خفیف تا متوسط). بیماران مبتلا به آرتریت پسوریاتیک، پسوریازیس اریترودرمیک یا پوستولار، بیولوژیک‌های فعال یا داروهای سرکوب‌کننده ایمنی سیستمیک از مطالعه خارج شدند.

نحوه عملکرد پروتکل فستینگ: شرکت‌کنندگان از سحر (آخرین وعده قبل از طلوع فجر، معمولاً حدود ۳ تا ۴ صبح) تا افطار (اولین وعده غروب، معمولاً حدود ۷ تا ۸ شب) روزه گرفتند و یک پنجره فستینگ روزانه تقریباً ۱۵ تا ۱۶ ساعته ایجاد کردند. هیچ توصیه‌ای برای پنجره غذاخوری داده نشد؛ مصرف غذا خودانتخابی بود و با دفترچه غذایی ثبت شد.

یافته‌های محققان چه بود؟

شدت پسوریازیس (امتیاز PASI)

یافته‌های کلیدی:

• امتیازهای PASI در طول ماه فستینگ در مقایسه با خط پایه به‌طور معناداری کاهش یافتند (p کمتر از ۰.۰۱)
• کاهش از نظر بالینی معنادار بود — کاهش ۱.۵ یا بیشتر واحد PASI یک تغییر مرتبط محسوب می‌شود
• در پیگیری ۴ هفته‌ای، امتیازها تا حدی بازگشت کردند اما زیر خط پایه ماندند
• بیماران با امتیازهای PASI بالاتر در ابتدا کاهش‌های مطلق بیشتری نشان دادند

بیومارکرهای التهابی

• TNF-α: به‌طور میانگین ۳۱٪ از خط پایه کاهش یافت (p کمتر از ۰.۰۱) — TNF-α یک محرک اصلی التهاب پسوریاتیک و هدف درمان‌های بیولوژیک است
• CRP (پروتئین واکنشی C): از میانگین ۴.۲ به ۲.۸ mg/L کاهش یافت (p=۰.۰۳)
• IL-17A: روند نزولی نشان داد اما به معناداری آماری نرسید (p=۰.۰۸)، احتمالاً به دلیل اندازه نمونه
• BMI: به‌طور میانگین ۱.۲ کیلوگرم/مترمربع کاهش یافت (p کمتر از ۰.۰۱)

ترکیب بدنی و نشانگرهای متابولیک

• وزن بدن به‌طور میانگین ۲.۸ کیلوگرم کاهش یافت (p کمتر از ۰.۰۱)
• دور کمر ۲.۴ سانتی‌متر کاهش یافت
• قند خون ناشتا به‌طور جزئی کاهش یافت (میانگین ۳.۱− mg/dL، p=۰.۰۴)
• تری‌گلیسیرید از میانگین ۱۴۲ به ۱۱۹ mg/dL کاهش یافت (p=۰.۰۲)

چه چیزی تغییر نکرد

• کلسترول کل: تغییر معناداری نداشت
• کلسترول HDL: روند صعودی جزئی غیرمعنادار
• آنزیم‌های کبدی (ALT، AST): در طول مطالعه در محدوده طبیعی ماندند

نتیجه‌گیری محققان چه بود؟

محققان نتیجه گرفتند که فستینگ متناوب رمضان با کاهش معنادار فعالیت بیماری پسوریازیس و بیومارکرهای التهابی کلیدی، به‌ویژه TNF-α و CRP، مرتبط بود. بازگشت جزئی در پیگیری ۴ هفته‌ای نشان داد که مزایا تا حدی به ادامه تمرین فستینگ بستگی دارند. نویسندگان پیشنهاد کردند که مکانیسم‌ها احتمالاً شامل محدودیت کالری، کاهش ترشح TNF-α، بهبود حساسیت به انسولین و پاکسازی واسطه‌های التهابی از طریق اتوفاژی است — و خواستار انجام کارآزمایی‌های تصادفی‌شده کنترل‌شده برای تأیید این یافته‌ها شدند.

این یافته‌ها برای کسانی که روزه می‌گیرند چه معنایی دارد؟

• پسوریازیس و التهاب محرک‌های مشترکی دارند: فستینگ TNF-α، IL-6 و CRP را کاهش می‌دهد — همان سیتوکین‌هایی که توسط بیولوژیک‌های مورد استفاده برای پسوریازیس هدف قرار می‌گیرند. کاهش ۳۱٪ TNF-α که در اینجا مشاهده شد در آن زمینه معنادار است.
• کاهش وزن اثر را تقویت می‌کند: بافت چربی سیتوکین‌های التهابی تولید می‌کند که پسوریازیس را تشدید می‌کند. حتی کاهش وزن جزئی که در اینجا مشاهده شد (۲.۸ کیلوگرم) احتمالاً به بهبود PASI کمک کرد.
• اتوفاژی ممکن است نقش داشته باشد: فستینگ اتوفاژی را فعال می‌کند — فرآیند پاکسازی سلولی — که ممکن است به پاک‌سازی کمپلکس‌های ایمنی التهابی در پوست کمک کند.
• پایداری اهمیت دارد: بازگشت در پیگیری ۴ هفته‌ای نشان می‌دهد مزایای التهابی با تمرین مداوم دائمی نیستند.
• روزه ۱۶ ساعته افراطی نیست: فستینگ رمضان — پروتکل استفاده‌شده در اینجا — از نظر عملکردی با پروتکل فستینگ متناوب ۱۶:۸ که میلیون‌ها نفر روزانه انجام می‌دهند یکسان است.
• بیماران پسوریازیس باید متخصص پوست خود را درگیر کنند: تغییرات در التهاب سیستمیک می‌تواند نیازهای دارویی را تحت تأثیر قرار دهد. هر کسی که از بیولوژیک‌ها یا درمان‌های سیستمیک استفاده می‌کند باید قبل از شروع پروتکل فستینگ پزشک خود را مطلع کند.

محدودیت‌های مطالعه

• بدون گروه کنترل — طراحی مشاهده‌ای جداسازی اثرات فستینگ از تنوع فصلی، عوامل روانشناختی یا اختلالات نماز و خواب که همراه رمضان هستند را غیرممکن می‌کند
• اندازه نمونه کوچک (n=۴۱) — قدرت ناکافی برای تشخیص تغییرات در IL-17A
• مدت کوتاه — ۲۹ روز برای نشان دادن پاسخ التهابی حاد کافی است اما پایداری بلندمدت را نشان نمی‌دهد
• اختصاصیت جمعیتی — شرکت‌کنندگان به دلایل مذهبی روزه گرفتند؛ الگوهای انگیزشی و غذایی ممکن است با تمرین‌کنندگان غیرمذهبی IF متفاوت باشد
• داده‌های غذایی خودگزارش‌شده در پنجره غذاخوری — مصرف کالری و ریزمغذی‌ها به‌طور دقیق کنترل نشد
• بدون داده‌های بیوپسی پوست — تغییرات در PASI فقط ارزیابی سطحی را منعکس می‌کند
• اختلال خواب ذاتی رمضان یک عامل مخدوش‌کننده است — وعده‌های شبانه دیر و غذاخوری قبل از طلوع فجر ریتم شبانه‌روزی را تحت تأثیر قرار می‌دهد

منبع

مطالعه آینده‌نگر مشاهده‌ای پایلوت از فستینگ متناوب رمضان در پسوریازیس پلاک پایدار (n=۴۱). Nutrients، دسامبر ۲۰۲۲.

برای راهنمای کامل، کتاب Intermittent Fasting in Practice را از Amazon تهیه کنید.

سؤالات متداول

آیا فستینگ متناوب می‌تواند پسوریازیس را بهبود بخشد؟

این مطالعه و ادبیات گسترده‌تر التهاب نشان می‌دهد بله — به‌ویژه از طریق کاهش TNF-α، وزن کمتر بدن و بهبود حساسیت به انسولین. کاهش ۲۴٪ PASI در طول ۲۹ روز فستینگ ۱۶ ساعته روزانه نتیجه‌ای از نظر بالینی معنادار است.

چقدر طول می‌کشد تا بهبود پوستی از فستینگ دیده شود؟

در این مطالعه، امتیازهای PASI در ۲۹ روز فستینگ ۱۶ ساعته روزانه به‌طور قابل‌اندازه‌گیری کاهش یافتند. اکثر بهبودهای بالینی در بیماری‌های پوستی التهابی از کاهش سیتوکین‌های در گردش پیروی می‌کند که ظرف ۱ تا ۲ هفته پس از شروع IF آغاز می‌شود.